Polski | Русский | English
strona główna mapa serwisu kontakt

Wiadomości z Polski
Biuletyny
Linki
Informacje ogólne  
Polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne w FR
Polskie przedst.dyplomat. w państwach sąsiadujących z FR
Inne zagadnienia  
USTAWA o wjeździe na terytorium RP...
Kontakt
Tranzyt obywateli polskich przez Rosję
Informacja dla obywateli krajów Unii Europejskiej...
Informacja dla obywateli polskich wyjeżdż. do krajów UE
Przystąpienie Polski do Europejskiego porozumienia...
Główny lekarz informuje..
Galeria  
20-lecie SKO Polonia
Wydział wizowy  
Schengen- wjazd i przebywanie
Wzory ankiet wizowych po wejściu Polski do Schengen
Sprawy obywatelskie  
Opieka konsularna  
Sprawy prawne  
Sprawy paszportowe
Ogłoszenia
e-konsulat
Wymagane dokumenty w celu uzyskania wizy
Sposób wypełnienia wniosku
Opłaty konsularne
Środki finansowe i ubezpieczenie
Warunki przejazdu tranzytem
Umowa między UE i FR.
Ustawa o cudzopziemcach
Wykaz państw, których obywarele nie potrzebują wizy wjazdowej do Polski
Nadanie obywatelstwa polskiego
Zrzeczenie się obywatelstwa polskiego
Repatriacja
Polak za granicą
Konsulaty RP w FR
Wydobywanie dokumentów
Czynności notarialne
Zaświadczenia celne
Przewóz broni przez terytorium RP
Przewóz broni do Polski
jesteś tutaj: Strona główna >>Aktualności >>Wiadomości z Polski
Uroczystość z okazji 60. rocznicy nawiązania stosunków dyplomatycznych między Polską a Mongolią
2010.06.25
28 czerwca 2010 r. w Pałacyku MSZ przy ul. Foksal 6 odbędzie się uroczystość upamiętniająca 60. rocznicę nawiązania stosunkó w dyplomatycznych między Rzeczpospolitą Polską a Mongolią. Polska była jednym z pierwszych krajó w, któ re uznały niepodległe państwo mongolskie. Strony nawiązały stosunki dyplomatyczne 14 kwietnia 1950 r., zaś wymiana pierwszych przedstawicieli dyplomatycznych nastąpiła w 1953 r. [więcej]


Wyniki konkursu Ministra Spraw Zagranicznych na najlepszą pracę magisterską z zakresu współczesnych stosunków międzynarodowych
2010.06.23
25 czerwca 2010 r. o godz. 13:00 Sekretarz Stanu w MSZ Jan Borkowski, w imieniu Ministra Spraw Zagranicznych Radosława Sikorskiego wręczy dyplomy i nagrody laureatom konkursu Ministra SZ na najlepszą pracę magisterską z zakresu wspó łczesnych stosunkó w międzynarodowych, obronioną w 2009 roku. [więcej]


[starsze wiadomości]
Sejm
Senat
11 listopada 1918 r. "wybuchła Polska". Uczestnicy i świadkowie wydarzeń sprzed 90 lat tak 
określali moment odzyskania przez nasz kraj niepodległości po 123 latach braku własnego bytu
państwowego: niczym mocny akord końcowy długiego procesu wybijania się Polaków na
niepodległość .
Rozbiory Polski dokonane przez Prusy, Rosję i Austrię w końcu XVIII wieku nie przyszły
niespodziewanie. Ostateczny jednak rozpad I Rzeczypospolitej spowodowany czynnikami
zarówno wewnętrznymi, jak i zewnętrznymi wywołał w społeczeństwie polskim ogromny szok i
zrodzoną z niego postawę buntu i sprzeciwu wobec takiego stanu rzeczy i wobec okoliczności,
które do niego doprowadziły. Obok marginalnych w gruncie rzeczy postaw pasywizmu i
obojętności wobec zaistniałej sytuacji, dwie inne postawy będą głównie cechowały
społeczeństwo polskie okresu porozbiorowego: dążenie do zachowania tożsamości narodowej i
nieustanne podejmowanie wysiłków w celu odzyskania niepodległości.
Wiara w skuteczność czynu zbrojnego przeplatała się z przekonaniem o możliwości
perspektywicznego porozumienia się z mocarstwami rozbiorowymi. Epoka porozbiorowa to czas
zarówno powstań narodowych przeciwko zaborcom, jak i okres mrówczej pracy organicznej nad
kształtowaniem nowoczesnego społeczeństwa polskiego. Nie tylko światłe warstwy
społeczeństwa żyły wspomnieniem wielkiego wysiłku reformatorskiego podjętego już w okresie
schyłku I Rzeczypospolitej - pracami nad nowoczesną konstytucją. Miała ona zdecydowanie
zmienić oblicze państwa polskiego i jako Konstytucja 3-Maja 1791 roku - pierwsza
skodyfikowana konstytucja europejska zajęła z czasem należne jej miejsce w historii. Stanowiąc
zagrożenie dla wewnątrzkrajowych grup interesu i dla interesów ościennych mocarstw -
zwłaszcza dla Rosji - Konstytucja, w wyniku zdrady swych polskich przeciwników,
wykorzystana została przez Rosję jako pretekst do zbrojnej interwencji w sprawy polskie.
Skutkiem przegranej przez Polaków wojny polsko-rosyjskiej był drugi rozbiór Polski dokonany
z udziałem Prus. I tak już miało być przez cały XIX wiek: ilekroć Polacy podejmowali próbę
zmiany status quo, mocarstwa ościenne zwierały szeregi i uniemożliwiały to. Ta ich współpraca
w dławieniu polskich aspiracji niepodległościowych stawała się doświadczeniem kolejnych
pokoleń Polaków, a świadomość tego zagrożenia stała się trwałym elementem kultury
politycznej szerokich warstw społeczeństwa polskiego.
Po brutalnie zdławionym w 1794 r. powstaniu pod przywództwem Tadeusza Kościuszki,
korzystna koniunktura dla Polaków pojawiła się dopiero w epoce napoleońskiej. Nadzieje
związane z Napoleonem rozwiały się wraz z jego upadkiem. Przyniosły jednak pewien ważny
efekt: sprawa Polski została umiędzynarodowiona, a powstałe w 1807 r. na kilka lat i sprawnie
zarządzane Księstwo Warszawskie wykazało, że Polacy potrafią dźwignąć ponownie ciężar swej
państwowości.
Największe powstania narodowe: Powstanie Listopadowe w 1830 r. i Powstanie Styczniowe w
1863 r. były kolejnymi bezskutecznymi próbami wykorzystania przez Polaków sytuacji
międzynarodowej dla uzyskania niepodległości. Do dziś trwa dyskusja o sens tych powstań.
Okupione zostały bowiem wielkimi ofiarami, spowodowały dotkliwe represje państw
rozbiorowych wobec społeczeństwa polskiego, a także wykorzystywane były przez znaczną
część ówczesnej publicystyki europejskiej do kształtowania niekorzystnego stereotypu Polaków i
ośmieszania ich dążeń niepodległościowych. Obecnie przeważa jednak pogląd, że w nie dającym
się przecież cofnąć biegu historii należały do uświęconych środków zbliżających do celu:
wywalczenia suwerenności kraju.
Obok walki zbrojnej i aktywności politycznej Polaków równie ważne były działania w obszarach
mających zapewnić przetrwanie narodowe mimo braku własnego państwa, zachowanie języka i
świadomości własnego dziedzictwa historycznego i kulturalnego. Państwa zaborcze realizowały
z różną intensywnością i zróżnicowaną represyjnością politykę rusyfikacji i germanizacji
Polaków. Polityka ta była generalnie bardzo dotkliwa w swych skutkach i wymagała mozolnych
działań zaradczych ze strony Polaków. Do historii przeszły niezliczone formy samoorganizacji
społeczeństwa polskiego i oporu wobec polityki germanizacji i rusyfikacji. Dotyczyło to także
form samoobrony wobec polityki zaborców zmierzającej do dalszego osłabienia ekonomicznego
Polaków.
Powstania narodowe niosły ze sobą fale emigracji. Właśnie emigracja odegrała w dziejach
narodu polskiego rolę strażnika jego pamięci narodowej z jednej strony i kreatora wizji jego
przyszłości z drugiej. Na emigracji powstały największe polskie dzieła artystyczne XIX w.
Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Zygmunt Krasiński, Cyprian Kamil Norwid to nie tylko
wielcy poeci. W swych utworach i działalności publicystycznej szarpali sumieniami Polaków,
wracając do kwestii ich odpowiedzialności za doprowadzenie kraju do rozbioru i przegraną
walkę zbrojną. Równocześnie zakreślali -czasami na granicy mistycyzmu - zadania i wyzwania
na przyszłość. Na emigracji tworzył Fryderyk Chopin, a inny wielki muzyk kolejnego pokolenia
rozbiorowego, Ignacy Jan Paderewski traktując jego muzykę jako środek do głoszenia na świecie
prawdy o losach ojczyzny pozyskał w ten sposób w pewnym momencie wpływ na poglądy o
Polsce prezydenta Stanów Zjednoczonych, Th.W.Wilsona. Emigracja polska dała światu
wybitnych ludzi: polski inżynier, Ernest Malinowski był konstruktorem i budowniczym
Centralnej Kolei Transandyjskiej, uważanej za cud techniki XIX wieku. Ignacy Domeyko,
uczestnik Powstania Listopadowego, został uznany za jednego z najbardziej zasłużonych dla
rozwoju gospodarczego, naukowego i kulturalnego Chile. Paweł Edmund Strzelecki polski
podróżnik, geolog i geograf w jednej osobie położył olbrzymie zasługi jako badacz Australii,
Nowej Zelandii i Tasmanii. Na emigracji mogła rozwinąć swój talent Maria Skłodowska-Curie.
Także na emigracji powstawały nowoczesne partie polityczne, z których dwie: Liga Polska
(Genewa 1887) jako późniejsze Stronnictwo Narodowe i Polska Partia Socjalistyczna (Paryż
1892) odegrały zasadniczą rolę w budowaniu nowoczesnego państwa polskiego powstałego 11
listopada 1918 r. Ich przywódcy, Roman Dmowski (SN) i Józef Piłsudski (PPS) uważani są za
głównych twórców II Rzeczypospolitej.
 W walce narodu polskiego o wyzwolenie z niewoli rozbiorów brali udział przedstawiciele
wszystkich grup społecznych, wszystkich wyznań i narodowości. Do symbolu tej ogólnej
identyfikacji z losami narodu urasta postać kupca żydowskiego, Berka Joselewicza, twórcy i
dowódcy w okresie Powstania Kościuszkowskiego Pułku Lekkokonnego Starozakonnego
zasłużonego w obronie Warszawy przed Rosjanami.
Ogromne znaczenie dla zachowania tożsamości narodowej i kulturowej Polaków miał Kościół
katolicki. Dzielił on losy wiernych. Księża i hierarchowie trafiali za działalność do więzień
zaborców, byli skazywani na wygnanie w głąb Rosji.
Wysiłki niepodległościowe Polaków spotykały się stale z sympatią części europejskiej opinii
publicznej i solidarnościowymi postawami mieszkańców wielu krajów. Wystarczy tu wspomnieć
falę entuzjazmu we Francji, Belgii, w Niemczech, na Węgrzech dla uczestników Powstania
Listopadowego udających się na wygnanie. Patrioci niemieccy dążący do zjednoczenia Niemiec
stawiali sobie wówczas Polaków za wzór - miało się to w Niemczech powtórzyć półtora wieku
później w sięgnięciu do doświadczeń i sukcesów „Solidarności". Wybitni artyści poświęcali
Polsce swe utwory. Cudzoziemcy brali udział w walkach powstańczych.
Mimo kolejnych antypolskich sojuszy „trzech czarnych orłów" nie udało się zaborcom usunąć
„sprawy polskiej" z areny europejskiej. I dlatego wybitny pisarz Henryk Sienkiewicz w
przemówieniu z okazji przyznania mu nagrody Nobla (1905) mógł powiedzieć o Polsce:
„Głoszono ją umarłą, a oto jeden z tysięcznych dowodów, że żyje".
Wybuch I wojny światowej jako konsekwencja narastających od lat sprzeczności interesów w
obozie państw zaborczych stworzył nową sytuację polityczną dla narodu polskiego. Do tej
sytuacji Polacy byli przygotowani. Dysponowali siecią niezbędnych międzynarodowych
powiązań politycznych, a w partiach i organizacjach, również o charakterze wojskowym,
posiadali zalążek kadr mogących w przyszłości przyjąć władzę w odrodzonej Polsce. Polskie
oddziały wojskowe w ramach pewnej autonomii brały udział w walkach na różnych frontach I
wojny światowej. Deklaracje polityczne dawnych rozbiorowych sojuszników o ograniczonych
formach przywrócenia państwowości polskiej były przez społeczeństwo polskie trafnie
odczytywane jako zamysł pozyskania polskiego „mięsa armatniego". Stawały się jednak faktami
politycznymi do wykorzystania w sprzyjającej sytuacji. Sytuacja ta zaistniała po upadku
imperium Romanowów, klęsce militarnej Niemiec oraz klęsce i rozpadzie monarchii    Austro-
Węgier.
W świadomości Polaków na czoło przywódców wysunął się Józef Piłsudski. I temu
charyzmatycznemu politykowi o wybitnych zdolnościach organizacyjnych i wojskowych, a
także obdarzonemu trafnym instynktem politycznym, Rada Regencyjna - namiastka rządu
tymczasowego w Warszawie, powierzyła władzę 11 listopada 1918 roku. Stanowiło to początek
państwa polskiego odrodzonego po 123 latach niewoli.
W obronie swego państwa naród polski prowadził dosłownie od pierwszego dnia istnienia walki
na wielu frontach, głównie z Niemcami i bolszewicką Rosją. Zwycięska dla Polski wojna
polsko-bolszewicka (1920) zatrzymała i uniemożliwiła na lata realizację przez komunistyczną
Moskwę zaborczej polityki pod hasłami „światowej rewolucji". Splot wydarzeń politycznych i
pomyślnego - przy rozlicznych problemach - rozwoju Polski Odrodzonej umacniał znaczenie
daty 11 Listopada, choć przed wojną obchodzoną ją oficjalnie zaledwie dwa razy!
Świętowanie rocznicy 11 Listopada w czasie okupacji niemieckiej i sowieckiej groziło śmiercią,
obozem koncentracyjnym, gułagiem. Rocznica ta była zabroniona i zakłamywana w okresie tzw.
Polski Ludowej. Nigdy jednak nie została przez społeczeństwo zapomniana, a formy jej
upamiętniania w rzeczywistości komunistycznej nawiązywały mimowolnie do form sprzeciwu z
okresów rozbiorów. Data nabrała bowiem dodatkowego znaczenia - symbolizowała radosne
spełnienie w 1918 r. oczekiwań dawnych pokoleń Polaków o wolnej Polsce.
Obecne pokolenie Polaków swą suwerenność wywalczyło i wypracowało w krótszym czasie i w
o wiele łatwiejszych warunkach. Przywrócenie uchwałą parlamentu polskiego na początku
przełomowego roku dla Polski i Europy - w lutym 1989 r. Święta Niepodległości 11 Listopada
jest wyrazem ciągłości historycznej narodu i państwa polskiego, a także szacunku dla
patriotycznych wysiłków poprzednich pokoleń.
Uroczystość z okazji 60. rocznicy nawiązania stosunków dyplomatycznych między Polską a Mongolią
2010.06.25
28 czerwca 2010 r. w Pałacyku MSZ przy ul. Foksal 6 odbędzie się uroczystość upamiętniająca 60. rocznicę nawiązania stosunkó w dyplomatycznych między Rzeczpospolitą Polską a Mongolią. Polska była jednym z pierwszych krajó w, któ re uznały niepodległe państwo mongolskie. Strony nawiązały stosunki dyplomatyczne 14 kwietnia 1950 r., zaś wymiana pierwszych przedstawicieli dyplomatycznych nastąpiła w 1953 r. [więcej]


Wyniki konkursu Ministra Spraw Zagranicznych na najlepszą pracę magisterską z zakresu współczesnych stosunków międzynarodowych
2010.06.23
25 czerwca 2010 r. o godz. 13:00 Sekretarz Stanu w MSZ Jan Borkowski, w imieniu Ministra Spraw Zagranicznych Radosława Sikorskiego wręczy dyplomy i nagrody laureatom konkursu Ministra SZ na najlepszą pracę magisterską z zakresu wspó łczesnych stosunkó w międzynarodowych, obronioną w 2009 roku. [więcej]


Wizyta Ministra Spraw Zagranicznych Niemiec Guido Westerwelle w Warszawie
2010.06.23
24 czerwca 2010 r. na zaproszenie Ministra Spraw Zagranicznych RP Radosława Sikorskiego wizytę w Warszawie złożył Minister Spraw Zagranicznych RFN Guido Westerwelle. Obaj ministrowie wystąpili na XIV Forum Polsko-Niemieckim, któ rego sesja poświęcona jest „ Polsko-Niemieckiemu Partnerstwu dla Europy” . [więcej]


Udział Ministra Radosława Sikorskiego w spotkaniu Trójkąta Weimarskiego i Rosji
2010.06.23
23 czerwca 2010 r. w Paryżu odbyło się spotkanie Ministró w Spraw Zagranicznych państw Tró jkąta Weimarskiego i Rosji z udziałem Ministra Spraw Zagranicznych Radosława Sikorskiego, Ministra Spraw Zagranicznych Niemiec Guido Westerwelle oraz Ministra Spraw Zagranicznych Rosji Siergieja Ławrowa. [więcej]


Udział Sekretarza Stanu do Spraw Europejskich Mikołaja Dowgielewicza w spotkaniu wysokiego szczebla Instytutu Bruegela
2010.06.22
23-24 czerwca 2010 r. Sekretarz Stanu do Spraw Europejskich Mikołaj Dowgielewicz złoży oficjalną wizytę w Brukseli. Celem pobytu jest udział w corocznym spotkaniu wysokiego szczebla Instytutu Bruegela. W całodniowej dyskusji Is Europe still on the map? weźmie udział przewodniczącym Rady Europejskiej Herman Van Rompuy. [więcej]


 

                    Konsulat Generalny w Sankt Petersburgu  informuje, że 18 listopada 2008r. mija termin składania pozwów do sądów w oparciu o Ustawę  z 19 września 2007r. o zmianie ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz  niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz.U. 191 poz. 1372   z 2007r).

                  Żądanie odszkodowania lub zadośćuczynienia  należy zgłosić odpowiednio               w sądzie okręgowym lub wojskowym sądzie okręgowym, który wydał postanowienie                   o stwierdzeniu nieważności orzeczenia, w terminie roku od jego uprawomocnienia.

                Jeśli nie można ustalić właściwości miejscowej sądu , sprawę rozpoznaje odpowiednio Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie lub Wojskowy Sąd Okręgowy              w Warszawie.

                Osoby zamieszkałe za granicą mogą przesyłać wniosek o odszkodowanie                 do właściwego sądu  za pośrednictwem poczty zagranicznej. Taki  wniosek będzie zachowany jeśli wpłynie do Polskiego sądu przed dniem 18 listopada 2008 r. Termin złożenia wniosku    o odszkodowanie zostanie również zachowany, jeśli najpóźniej 18 listopada 2008 r. zostanie złożony w polskim  urzędzie konsularnym. 

               Koszty postępowania w sprawach objętych ustawą ponosi Skarb Państwa

 

CMS system zarządzania treściąagencja interaktywna: projektowanie stron WWW, cms, intranet, multimedia, aplikacje mobilne